ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో దేవుడు నేర్పించే పాఠాలు!

 

నాలుగు రోజుల క్రితం నా కిడ్నీలో ఉన్న రాయికి చికిత్సలో భాగంగా స్టెంట్ వేయించుకోవడానికి ఆసుపత్రికి వెళ్లాను. రోజంతా రక్తపరీక్షలు, CT స్కాన్, గుండెకు సంబంధించిన పరీక్షలు ఇలా చాలా సమయం గడిచిపోయింది. ఈ పరీక్షలన్నీ పూర్తయ్యే వరకు చాలాసేపు ఏమీ తినకుండా ఉండాల్సి వచ్చింది. చివరకు సాయంత్రం ఆపరేషన్ జరిగింది. ఆ తర్వాత నన్ను పోస్ట్ ఆపరేషన్ వార్డులో ఉంచారు. కొద్దిసేపటికే నొప్పి మొదలైంది.

నాకు ఆసుపత్రిలో ఉండటం పెద్దగా ఇష్టం ఉండదు. అందుకే, ఎలాగైనా ఆ రాత్రికే ఇంటికి వెళ్లిపోవాలని అనుకున్నాను. ఇన్సూరెన్స్‌కు కూడా దరఖాస్తు చేశాము. అది కన్ఫర్మ్ కావడానికి సుమారు నాలుగు గంటల సమయం పడుతుందని చెప్పారు. సరే, మరో నాలుగు గంటలు ఓపికగా ఎదురుచూద్దామని అనుకున్నాను.

అయితే, మూడు గంటల తర్వాత ఇన్సూరెన్స్ నుంచి కొంత మొత్తం కన్ఫర్మ్ అయినట్లు మెసేజ్ వచ్చింది. “సరే, మిగిలిన మొత్తం కూడా కన్ఫర్మ్ అయితే ఇక ఇంటికి వెళ్లిపోవచ్చు” అనుకున్నాను.

కానీ, అసలు సమస్య అప్పుడే మొదలైంది!

ఆసుపత్రి వారు కోట్ చేసిన బిల్లు ఎక్కువగా ఉండటంతో, ఇన్సూరెన్స్ వారు మళ్లీ బిల్లు పంపించమని అడిగారు. అప్పటికే రాత్రి పన్నెండు గంటలు కావస్తోంది. ఆసుపత్రి సిబ్బందికి విషయం చెప్పడంతో వారు తిరిగి ఇన్సూరెన్స్ వారికి బిల్లు పంపించారు.

ఇక ఫైనల్ కన్ఫర్మేషన్ కోసం ఎదురుచూడటం తప్ప నాకు మరో మార్గం కనిపించలేదు. నొప్పితో, అసౌకర్యంతో, ఎప్పుడు మెసేజ్ వస్తుందా అని గంటగంటకూ ఫోన్ చూస్తూ గడిపాను.

అప్పుడే నా మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

“బహుశా, ఇంటికి వెళ్లి హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకోవాలని, సంతోషంగా ఉండాలని మాత్రమే ఆలోచిస్తున్న నాకు, ఈ పరిస్థితి ద్వారా దేవుడు సహనాన్ని నేర్పిస్తున్నాడేమో! నొప్పి గుండా వెళ్లడం, మనకు ఇష్టం లేని పరిస్థితుల్లో కూడా ఓర్పుతో ఉండటం, అన్నీ మనకు అనుకూలంగా లేనప్పుడు కూడా దేవునిపై ఆధారపడటం నేర్పిస్తున్నాడేమో!”

వెంటనే ప్రార్థించాను:

“దేవా, నన్ను నీ చేతులకు అప్పగించుకుంటున్నాను. నా ఇష్టప్రకారం కాకుండా, నీ చిత్తమే నాలో నెరవేరనివ్వు.”

ఆ రాత్రి చాలా కష్టంగా గడిచింది. ఉదయం వచ్చింది. కానీ నేను ఎదురుచూస్తున్న ఫైనల్ మెసేజ్ మాత్రం రాలేదు.

చివరకు, ఆసుపత్రి వారు మళ్లీ పంపిన బిల్లుకు ఇన్సూరెన్స్ వారు కొద్దిగా మాత్రమే అదనపు మొత్తాన్ని జతచేసి ఫైనల్ అమౌంట్‌ను కన్ఫర్మ్ చేశారు. అంటే, మిగిలిన మొత్తాన్ని నేను నా జేబు నుంచి చెల్లించాల్సి వచ్చింది.

మళ్లీ నాకు కోపం వచ్చింది!

“ఆసుపత్రి వాళ్లు ఇంత ఎక్కువ బిల్లు పంపించడం వల్లే కదా ఈ సమస్యంతా వచ్చింది! ఇప్పుడు నేను నా జేబు నుంచి డబ్బులు చెల్లించాలి. ఇంత చిన్న సర్జరీకి ఇంత బిల్లు వేయడం ఏమిటి?” అని మనసులో చిరాకు పడ్డాను. ఆసుపత్రి వాళ్ల మీద కోపం కూడా వచ్చింది.

అయితే, అదే సమయంలో దేవుడు నా హృదయాన్ని మరోసారి సరిచేస్తున్నట్లు అనిపించింది.

“నేను సార్వభౌముడను కదా! నా అనుమతి లేకుండా ఏదీ నా నియంత్రణకు అతీతంగా జరగదు కదా!”

అప్పుడు మళ్లీ నా హృదయం దేవుని వైపు తిరిగింది.

“దేవా, మళ్లీ నన్ను నీ చేతులకు అప్పగించుకుంటున్నాను. నా చిత్తం కాదు, నీ చిత్తమే నెరవేరనివ్వు. ఈ పరిస్థితి నుంచి నన్ను బయటకు తీసుకురావడమే కాకుండా, ఈ పరిస్థితిలో నేను ఎలా ఉండాలో కూడా నాకు నేర్పించు” అని ప్రార్థించాను.

ఆ తర్వాత నాకు తెలిసిన డాక్టర్ తమ్ముడికి ఫోన్ చేసి, బిల్లు విషయంలో జరిగిన విషయాన్ని వివరించాను. “ఇంత బిల్లు వేశారు. మీరు చెప్పండి, ఎంతైతే అంత చెల్లించి వెళ్లిపోతాను” అని చెప్పాను.

ఆయన హాస్పిటల్ డైరెక్టర్‌తో మాట్లాడి, బిల్లులో డిస్కౌంట్ వచ్చేలా సహాయం చేశాడు. చివరకు దేవుడు ఆ విధంగా సహాయం చేశాడు. 

ఈ పరిస్థితులన్నింటి ద్వారా దేవుడు నాకు మూడు ముఖ్యమైన పాఠాలు నేర్పించాడు.

1. సౌకర్యంగా ఉన్నప్పుడు మాత్రమే కాదు, అసౌకర్యంగా ఉన్నప్పుడు కూడా దేవునిపై ఆధారపడాలి.

మనకు అనుకూలమైన పరిస్థితులు ఉన్నప్పుడు దేవునిపై ఆధారపడుతున్నామని చెప్పడం సులభమే. కానీ మన ప్రణాళికలు విఫలమైనప్పుడు, మనకు ఇష్టం లేని పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు, నొప్పితో బాధపడుతున్నప్పుడు, అనుకున్నది జరగనప్పుడు కూడా దేవునిపై ఆధారపడగలగాలి.

2. దేవుని సార్వభౌమాధికారాన్ని నమ్మడం అంటే, పరిస్థితులు మనకు నచ్చినట్లుగా మారాలని మాత్రమే కోరుకోవడం కాదు.

దేవుడు మన పరిస్థితులను మార్చగలడు. మనకు సహాయం చేయగలడు. మన సమస్యలకు పరిష్కారాలను చూపించగలడు. అయితే, కొన్నిసార్లు పరిస్థితులు వెంటనే మారకపోయినా, ఆ పరిస్థితుల్లో మన హృదయం ఎలా ఉండాలో ఆయన మనకు నేర్పిస్తాడు.

దేవుని సార్వభౌమాధికారాన్ని విశ్వసించడం అంటే, మనకు జరిగే ప్రతి విషయానికి కారణం ఏమిటో మనకు పూర్తిగా తెలుసని కాదు. కానీ మనకు అర్థం కాని పరిస్థితుల్లో కూడా దేవుని జ్ఞానాన్ని, ఆయన అధికారాన్ని నమ్ముతూ ఆయనకు లోబడటం.

3. సహనం అంటే కేవలం ఎదురుచూడటం కాదు; ఎదురుచూస్తున్న సమయంలో మన హృదయాన్ని దేవునికి లోబరచుకోవడం.

నేను ఇన్సూరెన్స్ మెసేజ్ కోసం గంటగంటకూ ఫోన్ చూస్తూ ఎదురుచూశాను. కానీ ఆ సమయంలో నా హృదయం కూడా ఒక పరీక్షను ఎదుర్కొంటోందని క్రమంగా అర్థమైంది. నా సహనం ఎంతవరకు ఉంది? పరిస్థితులు నా ఇష్టానికి విరుద్ధంగా మారినప్పుడు నా స్పందన ఎలా ఉంది? నా కోపాన్ని, అసహనాన్ని దేవుని ఎదుట ఉంచగలుగుతున్నానా?

ఇవన్నీ ఆలోచించడానికి ఈ అనుభవం నాకు ఒక అవకాశంగా మారింది.

యాకోబు 1:2–4లో శోధనలు, పరీక్షలు మన సహనాన్ని అభివృద్ధి చేస్తాయని, సహనం తన కార్యాన్ని సంపూర్ణం చేయాలని బైబిల్ బోధిస్తుంది. మనం కష్టాలను కోరుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ కష్టాలు వచ్చినప్పుడు, వాటి ద్వారా దేవుడు మనలో ఏమి అభివృద్ధి చేయాలనుకుంటున్నాడో ఆలోచించాలి.

మన జీవితంలో పరిస్థితులు అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడు మన ఆత్మీయ స్థితిని అంచనా వేయడం ఒక విషయం. కానీ ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో మన స్పందనను పరిశీలించుకోవడం మరో విషయం.

మన ప్రణాళికలు ఆలస్యమైనప్పుడు, ఇతరులు మనకు అన్యాయం చేసినట్లు అనిపించినప్పుడు, ఆర్థికంగా నష్టం కలిగినప్పుడు, శారీరకంగా బాధపడుతున్నప్పుడు—ఆ సమయాల్లో మన విశ్వాసం, సహనం, వినయం, దేవునిపై ఆధారపడటం ఎంతవరకు నిజమైనవో మనకు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి.

- డా.శంకర్ బాబు